Sonik tarczokolec – opis i charakterystyka
Sonik tarczokolec, znany naukowo jako Metatropis rufescens, to interesujący przedstawiciel pluskwiaków, który należy do podrzędu różnoskrzydłych oraz rodziny smukleńcowatych. Gatunek ten zamieszkuje szeroki obszar palearktyczny, obejmujący zarówno Europę, jak i Azję. Jego zasięg geograficzny rozciąga się od Półwyspu Iberyjskiego i Irlandii aż po Japonię. Sonik tarczokolec jest owadem, który odgrywa istotną rolę w ekosystemie, żywiąc się sokami roślinnymi, zwłaszcza z roślin należących do rodziny wiesiołkowatych oraz zimoziół.
Taksonomia i historia badań
Gatunek ten został po raz pierwszy opisany w 1835 roku przez niemieckiego entomologa Gottlieba A.W. Herricha-Schäffera, który nadał mu nazwę Berytus rufescens. W 1859 roku inny badacz, Franz Xavier Fieber, przeniósł go do nowo utworzonego rodzaju Metatropis, uznając go za gatunek typowy. Historia klasyfikacji tego owada nie zakończyła się jednak na tych dwóch krokach. W 1950 roku Eduard Wagner podzielił go na dwa podgatunki: nominatywny oraz Metatropis rufescens linnaeae. Jednakże w 1976 roku Jean Péricart zsynonizował oba te taksony, przywracając pierwotny status gatunku.
Morfologia sonika tarczokoleca
Sonik tarczokolec charakteryzuje się wydłużonym ciałem, którego długość wynosi od 7,5 do 9,5 mm. Jego głowa jest matowa i pokryta drobnymi bruzdkami. Ubarwienie głowy jest zróżnicowane: z wierzchu przyjmuje żółtobrązowy lub czerwonobrązowy odcień, a od spodu jest ciemnobrązowa. Czoło owada ma wyraźnie uwypukloną formę. Czułki są długie i delikatne; ich pierwszy człon ma kolor żółtobrązowy z czarnym punktowaniem, co tworzy swoiste obrączki. Drugi człon czułków również ma żółtobrązowy kolor z czarnymi kropkami, trzeci człon jest jednolitym żółtobrązowym elementem, natomiast czwarty człon kończy się rozjaśnionym wierzchołkiem.
Oprócz głowy, tułów owada również posiada swoje cechy charakterystyczne. Jego ubarwienie z wierzchu oscyluje pomiędzy żółtobrązowym a czerwonobrązowym kolorem, podczas gdy spód tułowia ma barwę ciemnobrązową. Grzbietowa część tułowia jest garbata, a przedplecze wyróżnia się dobrze zaznaczonymi żeberkami podłużnymi oraz drobnymi wypukłościami z tyłu. Tarczka na grzbiecie jest niewielka i zakończona kolcem skierowanym w dół. Półpokrywy są stosunkowo przejrzyste, a ich użyłkowanie składa się z trzech dobrze widocznych żyłek głównych. Odnóża sonika tarczokoleca są długie i delikatne, przy czym ich ubarwienie jest żółtobrązowe z czarnym punktowaniem oraz ciemnobrązowymi do czarnych kolanami.
Biologia i ekologia sonika tarczokoleca
Sonik tarczokolec preferuje różnorodne środowiska leśne, jednak szczególnie upodobał sobie lasy z zachowanym starodrzewiem. Owad ten preferuje stanowiska półcien
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).