Pistolet WiR wz. 1957 – polski pistolet samopowtarzalny
Pistolet WiR wz. 1957 to przykład innowacyjnej myśli technicznej lat 50. XX wieku w Polsce. Choć nie doczekał się seryjnej produkcji, jego projekt oraz założenia konstrukcyjne odzwierciedlają zmieniające się potrzeby i wyzwania związane z rozwojem broni strzeleckiej w tamtych czasach. Historia tego pistoletu jest nie tylko opowieścią o konstrukcji, ale także o determinacji inżynierów i trudnych realiach politycznych, które wpływały na rozwój przemysłu zbrojeniowego w Polsce.
Geneza powstania
Prace nad pistoletem WiR wz. 1957 rozpoczęły się w końcu lat 50., kiedy to w Polsce zaczęto poszukiwać następcy dla pistoletu Tokariewa (TT). W tym czasie, na Politechnice Warszawskiej, powstał zespół projektowy pod kierownictwem profesora Piotra Wilniewczyca, który miał za zadanie skonstruowanie nowego pistoletu samopowtarzalnego kalibru 9 × 18 mm Makarowa. Problemy z dostępnością odpowiedniej amunicji spowodowały jednak zmianę w pierwotnych planach.
Ze względu na status tajny amunicji 9 × 18 mm Makarowa w ZSRR, zespół zdecydował się na projektowanie broni na nabój Browninga 9 × 17 mm. Taki wybór umożliwił im kontynuację prac, a w przyszłości istniała możliwość dostosowania pistoletu do silniejszego naboju Makarowa. Już w grudniu 1957 roku, po intensywnych pracach koncepcyjnych, powstały pierwsze założenia dotyczące nowej broni, która początkowo nosiła nazwę Vis-2, nawiązującą do znanego przedwojennego modelu Vis.
Etapy konstrukcji
W początkowych fazach projektowania ekipa inżynierska skupiła się na opracowaniu szczegółowej dokumentacji technicznej. Do tego zadania zaangażowany był mgr inż. Stanisław Rojek, który odpowiadał za część technologiczną projektu. Wczesne rysunki wykonawcze oraz prototypy były intensywnie testowane, co pozwoliło na wyeliminowanie wielu problemów technicznych jeszcze przed rozpoczęciem produkcji.
Na początku roku 1958 dokumentacja była już gotowa, a nowy pistolet przyjął nazwę WiR wz. 1957. Po zakończeniu prac konstrukcyjnych prototyp został przekazany do jednego z zakładów zbrojeniowych, gdzie przeprowadzono pierwsze testy strzeleckie. Prototyp mógł strzelać zarówno amunicją 9 × 17 mm, jak i 7,65 × 17 mm SR, co wymagało jedynie wymiany lufy. Dzięki temu elastycznemu podejściu inżynierowie mogli analizować różne parametry broni i dostosować ją do potrzeb wojska.
Wersje kalibracyjne
W trakcie prac nad pistoletem WiR wz. 1957 opracowano różne wersje kalibracyjne. Wersja kalibru 9 × 18 mm Makarowa, która była znacznie mocniejsza od naboju Browninga, wymagała zastosowania cięższego zamka. Opracowane zamki ważyły odpowiednio od 225 do 275 gramów, co miało zapewnić bezpieczne i efektywne działanie broni podczas strzelania. Ostateczna dokumentacja dotycząca pistoletu została ukończona 20 października 1959 roku.
Pomimo zaawansowanego etapu prac nad pistoletem WiR wz. 1957 i jego potencjalnych zalet, decyzja o rozpoczęciu produkcji pistoletu P-64 spowodowała zakończenie prac nad modelem WiR. Nowe priorytety przemysłu zbrojeniowego skupiły się na innych projektach, co spraw
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).