„`html
Wprowadzenie do historii kanonierki Dédaigneuse
„Dédaigneuse” to francuskie awizo, które odegrało istotną rolę w okresie I wojny światowej oraz dwudziestolecia międzywojennego. Jako jeden z 23 okrętów typu Ardent, został zaprojektowany z myślą o zwalczaniu okrętów podwodnych i wprowadzeniu nowoczesnych rozwiązań technologicznych, które miały zwiększyć skuteczność działań marynarki francuskiej. W artykule tym przyjrzymy się szczegółowo projektowi, budowie oraz służbie tego interesującego okrętu, a także jego losom po II wojnie światowej.
Projekt i budowa Dédaigneuse
Awiza typu Ardent zostały zaprojektowane w ramach programu rozbudowy floty francuskiej w latach 1916-1917. Okręty te miały na celu wzmocnienie zdolności obronnych Francji w obliczu rosnącego zagrożenia ze strony niemieckiej floty podwodnej. „Dédaigneuse” był praktycznie identyczny z innymi jednostkami tego typu, różniąc się jedynie szczegółami dotyczącymi siłowni. Okręty typu Ardent były napędzane przez maszyny parowe, co odróżniało je od jednostek typu Friponne, które korzystały z silników wysokoprężnych.
Budowa „Dédaigneuse” miała miejsce w stoczni Forges et Chantiers de la Gironde w Bordeaux. Stępkę okrętu położono w 1916 roku, a ten sam rok przyniósł moment jego zwodowania. Nowoczesne jak na swoje czasy rozwiązania technologiczne oraz solidna konstrukcja miały zapewnić okrętowi odpowiednią wydajność oraz zdolność do wykonywania różnorodnych misji bojowych.
Dane taktyczno-techniczne jednostki
„Dédaigneuse” był kanonierką przeznaczoną do zwalczania okrętów podwodnych i klasyfikowaną jako awizo 2. klasy. Jego długość całkowita wynosiła 60,2 metra, a szerokość 7,2 metra przy zanurzeniu równym 2,9 metra. Wyporność normalna jednostki wynosiła 310 ton, natomiast pełna osiągała wartość 410 ton. Napędzany był przez dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy od 1500 do 2200 KM, które obracały dwiema śrubami. Parę dostarczały dwa opalane węglem kotły systemu du Temple lub Normand.
Maksymalna prędkość „Dédaigneuse” wynosiła od 14 do 17 węzłów, co czyniło go stosunkowo szybkim okrętem jak na swoje czasy. Jednostka mogła pomieścić do 85 ton paliwa, co pozwalało na osiągnięcie zasięgu wynoszącego około 2000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów. Uzbrojenie składało się z dwóch pojedynczych dział kalibru 100 mm M1897 L/45 oraz dwóch zrzutni bomb głębinowych, co czyniło ją zdolną do prowadzenia zarówno ofensywnych, jak i defensywnych operacji przeciwko okrętom podwodnym.
Służba Dédaigneuse podczas I wojny światowej
Po wcieleniu do służby w Marine nationale w 1916 roku, „Dédaigneuse” aktywnie uczestniczył w działaniach wojennych na Morzu Śródziemnym oraz w Zatoce Biskajskiej. Jego misje obejmowały m.in. eskortowanie konwojów oraz patrolowanie obszarów zagrożonych działalnością niemieckich U-Bootów. Najważniejszym wydarzeniem w karierze okrętu było przeprowadzenie ataku na niemieckiego U-Boota SM UC-74 29 maja 1917 roku, kiedy to „Dédaigneuse
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).